අද ක්රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ සැප්තැම්බර් මස දහ අට වෙනිදා, සිකුරාදාවක්.
කාර්යාලයේ අද දිනයට හිමි වැඩ අවසන් උනත් කාර්යාලීය වේලාව අවසන් වීමට තව සුළු වේලාවක් තිබෙන නිසා සටහනක් තබන්න හිතුවා.
මා දැන් සවන් දෙන ගුණදාස කපුගේ මහත්මයාගේ ඉතා රමණීය ගී පෙළ, පැටලුනු නූල් බෝලයක් වගේ තියෙන මගේ සිතුවිලි සමුදායටත් ඇති වී නැති වී යන අනේක විද හැඟීම් ධාරාවටත් කිසියම් වූ සැනසීමක් එක් කරනවා.
මේ බිනර මහ, මගේ ජීවිතයට විශේෂයි.
කාර්යාලීය අංශ මාරුව නිසා ඊයේ ඇතිවුනු තැන් මාරුවෙන් පසු අලුත් පරිසරයකට හැඩගැහැමින් ගෙවුනු අද දවස, මේ මාගේ වෙනස්කමේ මාසය බව මට පසක් කර දෙයි. ලෝකයේ වෙනස් නොවන එකම දේ වෙනස් වීම යනුවෙන් යමෙක් කියනු මා අසා ඇත.
මා සිටිනා තැනට කවුළුවකින් ඈත අහස නොපෙනුනත්, මේඝ වළාවන් කුමක් හෝ හේතුවක් මත නැවත වරක් කඳුළු සැලීමට පෙරුම් පුරන බව මට හැඟී යයි.
ඉදින් හිරු බැස යන මේ නිමේශයේ, අවසරයි සමුගැනීමට.
නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....
0 comments:
Post a Comment