tag:blogger.com,1999:blog-83500592915468255172011-08-31T09:08:05.350-07:00"වංකගිරියක අතරමංව මං සොයනා ඔබට සහ මට, හති වැටුනු වෙලාවට.."Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.comBlogger201100tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-63868748529083126792010-12-03T12:58:00.000-08:002010-12-03T12:58:12.245-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_xlcrCPYzc-A/TPlZjVlP6II/AAAAAAAAA3I/-MHZzceeBz4/s1600/il_570xN.91644197.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="147" src="http://1.bp.blogspot.com/_xlcrCPYzc-A/TPlZjVlP6II/AAAAAAAAA3I/-MHZzceeBz4/s200/il_570xN.91644197.jpg" width="200" /></a></div>අවුරුද්දකටත් ‍වැඩි‍ය ‍වැඩි‍ කාලෙකට පසුව ලියන්න හිතුනම මට හිතුනා හැමදේම වෙනස් කරන්න ඕන කියල. ඉතින් අලුත් නමක්, අලුත් පසුබිමක් එක්ක මම ආයෙම ආවා. මේ අවුරුද්දට කොච්චර නම් දේවල් උනාද, ඒත් ඉතින් ඒ හැමදේම ගැන කියන්න දැන් වෙලාව නෙමෙයි. ලියන්න ඕන උනත් පද ගැලපෙන්නේ නැත්තම් ‍මොනව කරන්නද?<br /><br />මම කෝපි වලට ‍කවදත් කැමතියි. තේ ‍වගේ නෙමෙයි කෝපි බිව්වම මට හිතට සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා. සීනි අඩුවෙන් දාලා බොන තිත්ත කෝපි කවදත් මට රහට දැනෙන්නේ ඒ සැහැල්ලු බව නිසා වෙන්න ඇති.<br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-6386874852908312679?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-86856823740630511002009-11-19T23:02:00.000-08:002009-11-19T23:05:35.400-08:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ නොවැම්බර් මස විසි වෙනිදා, සිකුරාදාවක්. <br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"නුඹ පුතු දුටු දින මවක වුනෙමි මම"</span><br /><br />රළ බිඳෙනා වැව් ඉස්මත්ත මත<br />තනිකඩව පා නගනා සැදෑවක<br />ඒ කෙළිලොල් වූ දෙනයන හා සිනහව<br />දුටිමි මම එක් මොහොතකට<br /><br />ඒ නුඹේ දෙනයනයි ඒ නුඹේ සිනහවයි<br />ඒ නුඹේම පුංචි රුවයි<br />නැත වරදින්නේ මා හට කිසිදින<br />ඒ නුඹේම පුංචි පුතු බව සැක නැත<br /><br />ඈත ක්ෂිතිජය වෙත අත දිගු කොට<br />කුමක්දෝ ඇසූ විට ඒ නෙත් ලොකු කර<br />ගෙන දෝතින්ම ඔහුව තුරුලට<br />පැවසීය නුඹ යමක් සිනහව<br /><br />මුවා වී නුග රුකට නොසෙල්වී<br />නැරඹුවෙම් ඔබ තිදෙන කෙළිකම් කරන අපූරුව<br />සොඳුරු පවුලක මිහිරියාව<br />නංවමින් මතකයට බොඳව ගිය ඒ සොඳුරු සිහින<br /><br />පෙර ඔබේ පෙම්වතිය වී සිටි දින<br />පෙරුම් පිරුවෙමි මමද දින දින නිබඳව<br />කෙදිනක හෝ ලබන්නට මාතෘත්වය<br />විදිමින් නුඹේ පහස සැම දින <br /><br />මද පවන දසත පැතිරෙනා නිමේෂයක<br />නොහැකිද මටත් මවක වන්නට<br />නුඹ පුතු නලවමින් මොහොතකට<br />බොඳව ගිය සිහින වෙනුවෙන් සිත පුරාවට</span><br /><br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-8685682374063051100?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-28522632852939539972009-10-31T11:14:00.000-07:002009-10-31T11:19:10.261-07:00<span style="font-weight:bold;">විනය</span><br /><br />"<span style="font-style:italic;">"ගෝරා මට ස්ථිරවම කියන්න පුළුවන් කෙනෙකුගේ ගති ස්වභාව එක් මොහොතකින් අවදි කරන උපාය ආදරය බව. මොන කාරණයක් නිසා හරි අපි අතර නියම ආදරය ඉතා දුර්ලභයි. ඒ නිසයි, අපි හැම දෙනාටම සම්පූර්ණ අවබෝධය ලැබෙන්නේ නැත්තේ. අපේ අභ්‍යන්තරයේ මොනවද තියෙන්නේ කියලා අපි දන්නේ නෑ. අපි ඇතුළේ සැඟවිලා තියෙන දේ එළි දක්වන්න අපිට බෑ. අපි ඇතුළේ එක් රැස්වෙලා තියෙන දේ වැය කරන්න අපිට බෑ.ඒ නිසයි හැම තැනම මේ වගේ අසහනයක් පවතින්නේ. ඒ නිසයි අපේ අභ්‍යන්තරයේ තියෙන මහත්මා ගති ගෝරා වගේ දෙතුන් දෙ‍නෙකුට විතරක් තේරෙන්නේ. සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට ඒ ගැන හැඟීමක් නෑ."</span>"<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ගෝරා </span><br /><br />"<span style="font-style:italic;">කිසියම් සුභ ක්ෂණයකදී ස්ත්‍රි පුරුෂයන්ගේ ප්‍රේමය ඇසුරු කරගෙන වචනයෙන් කිව නොහැකි එක්තරා අසාමාන්‍ය මිනිස් ස්වභාවයක් මතුවන බව විනය පැවසූ විට ගෝරාට පෙර මෙන් සිනාසී ඒ කථාව ඉවත දැමීමට හැකි වූයේ නැත. එය සාමාන්‍ය හමුවීමක් නොවන බවද, ඒ ඇසුරින් ජීවිතයේ ඇති සියලු දේවල ඇති වටිනාකම වැඩිවන බවද විනය පැවසීය. එය කල්පනාවලට දේහයක් දී ඒ දේහයට ප්‍රාණය පුරවන බවද, එය ප්‍රාණය තුළ ප්‍රාණය ද, මනස තුළ චින්තනයද, දෙගුණ කරනවා පමණක් නොව ජීවිතයට නව රසයක් ලබා දී අභිෂේක කරන බවද ගෝරා සිතින් පිළි ගත්තේය.</span>"<br /><br />රවින්ද්‍රනාථ ඨාකූරයන්ගේ "ගෝරා" මා වැඩියෙන්ම ආදරය කරන නවකතාවයි. මේ, චින්තා ලක්ෂ්මි සිංහ ආරච්චි විසින් පරිවර්තිත එම නවකතාවේ උපුටා ගැනීමකි.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_xlcrCPYzc-A/Sux_JsQuMqI/AAAAAAAAA0o/OB81MbXYtK8/s1600-h/Image0033.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_xlcrCPYzc-A/Sux_JsQuMqI/AAAAAAAAA0o/OB81MbXYtK8/s320/Image0033.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398829857787228834" /></a><br />‍‍<br /><br />"ගෝරා නිසැක වශයෙන්ම රවින්ද්‍රනාථ ඨාකූරයන්ගේ විශීෂ්ඨතම නවකතාවයි. මේ ශ්‍රේෂ්ඨ ග්‍රන්ථය අද අන් කවරදාටත් වඩා අපට අදාළය." - විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-2852263285293953997?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-36557585708775509922009-09-28T01:09:00.000-07:002009-09-28T01:48:24.169-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ සැප්තැම්බර් මස විසි අට වෙනිදා, සදුදාවක්.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"සුදු අරලිය මල් වැටුනු බිමක"<br /><br /></span>මේ මද පවන <br />මා වත කමළ <br />සිප ගන්නා <br />නිමේෂයක <br />මැවී නොපෙනෙනා <br />ඔබ රුව <br />රැගෙන යයි මා සිත <br />මතකයන් පිරි <br />ඒ අතීතයට.. <br /><br />අතැඟිලි පටලවා එකිනෙක <br />වෙර‍‍ළේ අප ඇඳි පා රටා <br />මැකීගියේ රළ පහරට <br />සිහිනයන් මෙනි අප මැවූ අනාගතයට <br /><br />හිරු බැස යන සොඳුරු සැදෑවක <br />වෛවාරණ අවන්හලක සිට <br />එකම තේ කෝප්පයක විදි රස <br />සදා ඇත මතකයේ මා හද තුළ <br /><br />දෙඇඟිලි එක් කරන්නට <br />නොහැකි වූ කල්හි <br />මේ බිඳුනු සමාජය තුළ <br />සමුගෙන ගියා මතකයි <br />සිනහවක් මුවඟ රඳවා <br /><br />කාලය ගෙවී ගොස්ය <br />එක් නර කෙසක් නොව බොහොමයකි <br />වාරු නැති දෙපයද හා සමඟ <br />තනිවමයි මා <br />එදා අද මෙන් හෙටද <br /><br />සුදු රෙදි මතින් නැඟෙනා <br />කළු දුම් වළාවන් <br />පෙනෙයි මට <br />මවනා රටා අහස් කුස <br />සමුගෙන ඇත <br />අද නැවත ඔබ‍ <br />එනමුදු එකටමයි <br />අප දෙදන <br />මේ සංසාරය <br />පවතින තුරාවට <br /><br /><span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-3655758570877550992?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-65691366086597648752009-09-20T21:58:00.000-07:002009-09-20T22:02:46.538-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ සැප්තැම්බර් මස විසි එක් වෙනිදා, සඳුදාවක්.<br /><br />කලින් හිතාගෙන හිටපු විදියටම 19 වෙනිදම ගියා 11 වන වරටත් පවත්වන ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනය බලන්න.<br /><br />මේ තියෙන්නේ ගිහින් ගත්තු පොත්...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_xlcrCPYzc-A/SrcIyHR3SRI/AAAAAAAAA0g/uYU-tyIyvxY/s1600-h/30757647-f45ab8ad3a04b262aa395a006e12aa78.4ab704d2-scaled.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_xlcrCPYzc-A/SrcIyHR3SRI/AAAAAAAAA0g/uYU-tyIyvxY/s400/30757647-f45ab8ad3a04b262aa395a006e12aa78.4ab704d2-scaled.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383781536585173266" /></a><br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-6569136608659764875?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-20864947343703131812009-09-18T04:04:00.000-07:002009-09-18T04:05:06.846-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ සැප්තැම්බර් මස දහ අට වෙනිදා, සිකුරාදාවක්. <br /><br />කාර්යාලයේ අද දිනයට හිමි වැඩ අවසන් උනත් කාර්යාලීය වේලාව අවසන් වීමට තව සුළු වේලාවක් ති‍බෙන නිසා සටහනක් තබන්න හිතුවා. <br /><br />මා දැන් සවන් දෙන ගුණදාස කපුගේ මහත්මයාගේ ඉතා රමණීය ගී පෙළ, පැටලුනු නූල් ‍බෝලයක් වගේ තියෙන මගේ සිතුවිලි සමුදායටත් ඇති වී නැති වී යන අනේක විද හැඟීම් ධාරාවටත් කිසියම් වූ සැනසීමක් එක් කරනවා. <br /><br />මේ බිනර මහ, මගේ ජීවිතයට වි‍ශේෂයි. <br />කාර්යාලීය අංශ මාරුව නිසා ඊයේ ඇතිවුනු තැන් මාරුවෙන් පසු අලුත් පරිසරයකට හැඩගැහැමින් ගෙවුනු අද දවස, මේ මාගේ වෙනස්කමේ මාසය බව මට පසක් කර දෙයි. ලෝකයේ වෙනස් නොවන එකම දේ ‍වෙනස් වීම යනුවෙන් යමෙක් කියනු මා අසා ඇත.<br /><br />මා සිටිනා තැනට කවුළුවකින් ඈත අහස නොපෙනුනත්, මේඝ වළාවන් කුමක් හෝ හේතුවක් මත නැවත වරක් කඳුළු සැලීමට පෙරුම් පුරන බව මට හැඟී යයි. <br /><br />ඉදින් හිරු බැස යන මේ නිමේශයේ, අවසරයි සමුගැනීමට. <br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-2086494734370313181?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-30528625208996865542009-08-19T02:33:00.001-07:002009-08-19T02:39:55.898-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ අගෝස්තු මස දහ නම වෙනිදා, බදාදාවක්.<br /><br />ඔන්න මම ආයෙත් ආවා.<br /><br />පොත් කියන්නේ මගේ ජීවනාලි‍ය වගේ. හුඟක් වෙලාවට IIT වැල්ලවත්තෙයි (මම ඉ‍ගෙන ‍ගන්න තැන), කාර්යාලෙයි, ගෙදරයි විතරක් ගමනාගමනයේ යෙදෙන මට, පොතක් අතට ගත්තම ලෝක වටේ වගේම මගේම ලෝකයකටත් ගමන් කරන්න පුළුවන්. ඒක නිසා මාසයකට එක් වරක්වත් හොඳ පොතක් කියවන්න හැකි තරම් උත්සහ කරනවා.<br /><br />ඉතින් අද මම සිංහල බ්ලොග් කියවනයේ අලුතින් තියෙන බ්ලොග් සටහන් කියවගෙන යනකොට තමයි පිටස්තරයා ලියපු "හෙටට පෙර අටවක පුත්තු" සටහන දැක්කේ. මගේ මතකයත් වසරකට විතර කලින් කියවපු "අටවක පුත්තු" පොතට ඇඳී ගියා. ඇත්තටම මම කියවලා තියෙන සිංහල, ඉංග්‍රිසි පොත් අතරින් සහ ඉන්දියානු, රුසියානු හා නානාප්‍රකාර පරිවර්තන පොත් අතරිනුත් කියවලා තියෙන විශිෂ්ඨම කෘතියක් තමා "අටවක පුත්තු". ජීවිතය ගැන යමක් ඉගෙන ගන්න, අවබෝධයක් ලබා ගන්න කියවිය යුතුම පොතක්.<br /><br />පුළුවන් උනොත් යන්න ඕන නුගේගොඩ සරසවි නව ගොඩනැගිල්ලේ අද (අගෝස්තු 19 බදාදා) හවස 5.45ට පැවැත්වෙන "අකුරු මං පෙත" පස් වන වැඩසටහනට සහභාගි වෙන්න. මේ වැඩසටහන ගැන මීට කලිනුත් අහලා තිබුනට වැඩි විස්තරයක් දන්නේ නෑ. දන්න කෙනෙක් ඉන්නවනම් කියන්න. මේ පිළිබඳව සටහනක් තබපු පිටස්තරයාට බොහොම ස්තුතියි.<br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-3052862520899686554?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-57429465218501367792009-08-18T23:22:00.000-07:002009-08-18T23:25:04.167-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ අගෝස්තු මස දහ නම වෙනිදා, බදාදාවක්. ඉතින් කාලෙකට පසුවයි සටහනක් ලියන්නේ.<br /><br />ලියන්න ඕන කියලා කොයිනරම් අවස්ථා වල හිතුනත් ඇත්තටම ලියන්න ගන්නේ කලාතුරකින් වෙලාවක. එහෙම ලියන්න හිතෙන වෙලාවට එක පිට එක අදහස් ගලා ගෙන එන‍වා, ලියන්නේ මොනවද, ලියන්න ඕන ශෛලිය, මේ සියළුදේම, ඒත් ඒවායින් බාගයක්වත් ලියවෙන්නේ නෑ. මොකද හිතට අදහස් ගලා ගෙන එන වේගයෙන් ලියන්න කොහොමටවත් බැරි නිසා. මේ ප්‍රශ්නෙට උත්තරයක් හොයාගන්න තියෙනවනම් බොහොම හොඳයි.<br /><br />මොනා උනත් මේ නිසා අද ලියන්න හිතුනාම හිතට ආපු අදහස් මාතෘකා අනූව වෙන් කරලා කෙටි සටහනක් ලි‍යා ගත්තා. හිතුනේ මොනාද කියලා ලියාගෙන යනකොට අමතක නොවෙන්න.<br /><br />ඉතින් අද මට කාර්යාලයේ හරියටම කරන්න කියලා වැඩක් නෑ. ඇත්තටම මේ දවස් ටිකේම ඒ හැටි වැඩක් තිබුණේ නෑ. මාව, මම වැඩ කර කර හිටපු කණ්ඩායමේ ඉදන් වෙන කණ්ඩායමකට මාරු කරලා දැන් ටික දවසක්. ඉතින් වැඩ පුහුණුව අවසන් වෙනකම් මම ඉන්නේ සංක්‍රාන්ති සමයක. මම වැඩ කරන කාර්යාලයත් මහා පුදුම තැනක්. ඒත් ඒක ගැන වෙනම සටහනකින් ලියන්නම්.<br /><br />කාර්යාලයේ වැඩ නැති උනත් ඉගෙනීම් කටයුතු වල වැඩයි, වෙන වැඩයි නම් ඕන තරම්. ඒ අතරතුරේ මගේ ලැප්ටොප් එකත් මැරිලා. ඒක හදා ගන්නත් සෑහෙන වෙහසකුයි කාලයකුයි යෙදෙව්වත්, තාම හරි ගියේ නෑ. ඉතින් ඒ ප්‍රශ්නෙත් ඔළුවේ "කුණු කුණු" ගාමින් තියෙනවා.<br /><br />තාම ඉතින් ලියන්න හිතුන මාතෘකා ගැන මුකුත් ලිව්වේ නෑනේ. මට හිතුනා ඒ‍වා ගැන වෙන වෙනම සටහන් ලිව්වොත් ‍හොඳයි කියලා. ඒක නිසා මේ සටහන මෙතකින් අවසන් කරන්න හිතුවා.<br /><br />මට හිතුන දේවල් ගැන දැන ගන්න ඊළඟ සටහන් එක්කත් එකතු වෙන්න..... :)<br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-5742946521850136779?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-71668754719809403832009-07-24T03:34:00.000-07:002009-07-24T03:37:24.190-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ ජුලි මස විසිහතරවෙනිදා, සිකුරාදාවක්.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">"කුරුටු ගී..."<span style="font-style:italic;"><span style="font-style:italic;"><span style="font-style:italic;"></span></span></span></span><br /><br /><span style="font-style:italic;">ආදරයේ උණුහුමත් විරහවේ සීතලත්<br />එකට එක්වී ලියවෙනා මේ කුරුටු ගී<br />අකමැතියි පෙම් කවක් වනවාට<br />හඬවයි කියා ඔබේ හදවත<br />නංවා කඳුළු බිදු දෙනයනට...<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-7166875471980940383?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-61533721854725470202009-06-21T23:00:00.000-07:002009-06-21T23:02:32.552-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ ජුනි මස විසි දෙවෙනිදා, සදුදාවක්.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"දැනෙයි මට කඳුලක බර"<span style="font-weight:bold;"></span></span><br /><br />දැනෙයි මට කඳුලක බර<br />අතුපතර විහිද ගිය<br />තුරු වියනක් යට හිද<br />සදාතනික ප්‍රේමයක නටඹුන්<br />විසිර ඇති විට සැම අත.<br />සියොතුන් නඟන ගී හඬ<br />පැතිර යන විට දස අත<br />සඳ මුවා වූ තැනින් අඳුරට<br />බලයි එබී හෙමිහිට.<br />කඩුපුල් මලක සුවඳ පැතිරුන<br />එක් නිශායාමයක<br />බලා හිඳියි මම<br />මේ අනන්ත වූ නිල් අහස දෙස.<br />සොඳුරුය ඒ අතීතය<br />මතකද සඳ කිඳුරු දා කව<br />පාරිශුද්ධය සදාතනිකය<br />සිහිල් සුළඟක් මෙන් හමා යන.<br />රැදෙයි නෙතඟ<br />කඳුළු බිදුවක් නොගිලිහුන.<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-6153372185472547020?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-35642317057040010272009-04-28T03:56:00.000-07:002009-04-28T04:00:50.223-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ අප්‍රෙල් මස විසි අට වෙනිදා, අඟහරුදාවක්. බක් මහේ විශේෂම දේ වන අලුත් අවුරුද්දට සුභ පතන්න ප්‍රමාද වැඩි උනත්, කමක් නෑ, හැමෝටම සුභ අලුත් අවුරුද්දක්. :D <br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"මැරුණාම මම"</span><br /><br />මැරුණාම මම, <br />මගේ පණ එයාලගෙත් පණ <br />කියලා කියන අයත් <br />මැරෙයිද? <br /><br />මාත් ඉතින් <br />බලන් ඉදියි <br />උඩ ඉදන්, <br />ගෙදර හිටියොත් <br />කෙලින්ම හරි <br />ඉස්පිරිතාලේ හිටියොත් <br />මෝචරි‍ය හරහා හරි <br />ගෙනියන හැටි <br />මල් ශාලාවට.. <br /><br />ඉතින් එහෙදි කපලා කොටලා <br />අලුත්ම අලුත් ඇඳුමකුත් අන්දවලා <br />අර විසිතුරු පෙට්ටියක දාලා <br />ගෙනත් තියයි සාලේ මැද්දෙන්.. <br />පණ ති‍යෙනකොටවත් නොදැක්ක <br />මල් ජාති වලින් වට කරලා <br />පහන් පත්තු කරලා <br />සුවඳ හමමින් තියෙයි.. <br /><br />අනේ ඉතින් <br />මේ හිත් පිත් නැති <br />ශරීර ස්කත්ධය බලන්නත් <br />උදවිය එයි, <br />ඇවිත් පොඩ්ඩක් <br />වටේ කැරකිලා <br />‍වාඩිවෙයි කාලෙකින් නොදැක්ක <br />දන්න කියන උදවිය ගාවින් <br />"අනේඅපොයි, කොහොමද? <br />කොයි වෙලේද මේක උනේ?" <br />කියලා පටන් අරගෙන, <br />"කොහෙද ඉතින් <br /> මේ වගේ වෙලාවක ඇරෙන්න <br />මුණ ගැහෙන්නෙත් නෑනේ, <br />ලඟදිම ආපහු මුණ ගැහෙමු.." <br />කියලා අවසන් කර <br />සමුදෙයි ඊළඟ මරණය තෙක්.. <br /><br />අනේ මට නම් බෑ <br />බලන් ඉන්න <br />දවස් දෙක තුනක් <br />මෙදෙස, <br />සමුදෙන්න, <br />මේ විනාශ වෙන <br />ශරීර කූඩුවට <br />එදිනම, <br />ඔය සුවඳ හමන <br />මල් පහන් <br />මුකුත් නැතුව.. <br /><br />මම මැරුණාට <br />ජීවත් වෙයි <br />අන් හැමෝම <br />මටත් ඉතින් <br />සමහර විට <br />ලැබෙයි අලුත් <br />නවාතැනක්.. </span><br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-3564231705704001027?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-10368376905442215452009-03-31T21:33:00.000-07:002009-04-01T01:28:30.263-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ අප්‍රෙල් මස පළමු වෙනිදා, බදාදාවක්.පළමුවෙන් කියන්න ඕන පහුගිය සටහන් වලට අදහස් දක්වපු හැමෝටම හුඟක් තුති.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"නිමා නොවන ගමන් මඟ"</span><br /><br />මරණය අභියස <br />බිය නොවෙමි.<br /><br />දිනෙන් දින ගලා යන ජීවිතය <br />ළඟා වෙයි මරණයේ දොරටුවට <br />ඒ පිටුපස ඇත තවත් එක් දොරටුවක් <br />නව ජීවිතයක ඇරඹුමට <br />නිමා නොවන මේ දොරටු තුළින් <br />ගමන් කරයි ඔබ,මම <br />සසර ඇනි තුරාවට <br />අත් නොහරියි අප<br />සංසාරගත එබැමි<br />නොහැකිව බිඳීමට<br />එහෙත් ඇත විඩාපත්ව<br />මේ නොනිමි ගමන තුළ <br />කාලය අවුත් ඇත<br />අත්හැරීමට එබැමි <br />නිමා කරනට <br />මේ නිමා නොවන ගමන් මඟ..</span><br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-1036837690544221545?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-56307472183091505162009-03-17T00:06:00.000-07:002009-03-17T01:42:06.388-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ මාර්තු මස දහහත් වෙනිදා, අඟහරුවාදාවක්.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"තොටිය, කවියක් කියන්න.."</span><br /><br />තොටිය, <br />කවියක් කියන්න.. <br />මගේ පාළුව මැකිලා යන්න.. <br /><br />සඳ එළිය වැටුනම <br />ගං දියේ රැළි වලට <br />පණ එනවා.. <br />ගං ඉවුර මත ඉදගෙන <br />කොයි තරම් නම් අය <br />ඒ චමත්කාරය දිහා බලාගෙන <br />අනාගතයට <br />හීන මවන්න ඇත්ද <br />අත්වැල් බැද‍ගෙන <br />තමන්ගෙම ලෝක වල <br />තනිවෙන්න ඇත්ද <br />ඔය හැමෝම අතරේ <br />ඒ සඳ <br />මං වගේ අයත් දකින්න ඇති <br />ගං දිය වගේම <br />ජීවිතයට ගලා යන්න <br />ඉඩ හැරපු.. <br /><br />තොටිය, <br />කවිය ලස්සනයි.. <br />ඒත් මගේ පාළුව එහෙමමයි.. </span> <br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-5630747218309150516?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-38320846520119715562009-03-08T22:12:00.000-07:002009-03-08T22:15:16.242-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ මාර්තු මස නම වෙනිදා, සදුදාවක්.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">“මා හා ජීවිතය”<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br /><span style="font-style:italic;">අඳුර රජයනා එක් නිශායාමයක<br />පුන්ස‍ඳේ එක් සඳ කිරණකදු නොමැතිව<br />තනිව මම කල්පනා ලොවේ නිග්මන්ව<br />ගැලපුවෙමි අතීතය සහ වර්තමානය එකිනෙක<br /><br />ප්‍රශ්නාර්තයකි, කොහිද අද?<br />මාවතක් නොමැති‍ව යන මේ ගමන් මඟ<br />අතරමංව, කටු ඉඹුල් වන ලැහැබවල් රුදුරු වන සතුන් මැද<br />විඩාපත්ව, නැඟී සිටිමි අනාගතයට යන මෙමඟ<br /><br />ආදරය සහ විරහව එකිනෙකා හා අත්වැල් බැඳ ගෙන<br />කැරකෙයි මා වටා මතකයන් හා වේදනාවන් ඉතිරි කොට<br />ඔබ දුන් ඒ රතු රෝස මල පරව ඇති නිසාවෙන් පොතක පිටු අතර<br />නැත, හිතත් වාසනාවත් පහස විදින්නට රතු රෝස මලක සුමුදු පෙති අතර<br /><br />ජීවිතය, අප මෙකල ගමන් කරනා වංකගිරියක<br />තැලී පොඩිවී හඳ බිඳී බලාපොරොත්තු සුන්ව ගිය කල<br />නිහඬව නිසලව නිසොල්මන්‍ව බලා හිදී අඳුර තුළ<br />විවර වූ දොරටුවක හිරු කිරණ දකින තෙක් එක හිතක</span><br /><br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-3832084652011971556?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-65763822135404945142009-03-05T03:39:00.000-08:002009-03-05T03:41:09.563-08:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ මාර්තු මස පස් වෙනිදා, බ්‍රහස්පතින්දාවක්. තවත් සටහනක්.<br /><br />"බූරුවෙක් එක්ක ගමනක් ගිය දවසක්..." අනේ මන්දා ඇයි කියල‍ා, දැන් ටික වෙලාවක ඉදන් ඔය වැකිය මගේ හිතට එනවා. මහ පුදුම වැඩක්නේ. අනේ ඉතින් ඔයා කවදා හරි දවසක බූරුවෙක් එක්ක ගමනක් ගිහින් තියෙයිද? මමත් ඉතින් කල්පනා කරලා බැලුවා, ඔළුව එහෙට කරකවලා මෙහෙට කරකවලා උඩයි යටයි හතර දිශාවයි තුනම බලලා, ඔහොම දෙයක් මතක් වෙන්න මං මොන බූරුවත් එක්කද ගමනක් ගියේ කියලා. ඔහොම ඉතින් කල්පනා කරගෙන කරගෙන යනකොට හතර මං හංදියකදි විතර මතක් උනා; ඒ දවස. ඇත්තටම කියනවනම් දවස් කිහිපයක්ම... නෑ නෑ හැමදාම වගේ. දැන් ඔයා හිතනවා ඇති බූරුවෙක් එක්ක ගමනක් යන මාත් බූරුවෙක් කියලා. එහෙම හිතුවත් ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑ. ඇයි ඉතින් උදේ හවා පොදු ප්‍රවාහන සේවයේ යන එන කොට ඔය මං කියන ජාතියේ බූරුවෝ ඕන තරම් මුණගැහෙනවා. බස් රියදුරන්, නිකන් රියදුරන්, කොන්දොස්තර මහත්තෑන් වගේම අපේ ඔය මගී ජනතාව කියන උදවියත් බූරු වැඩ කරන අවස්ථා ඕන තරම් තියෙනවා. ඇයි ඔය දිගට වාහන තද බද තියෙන වෙලාවට ඊයේ යන්න තිබුන ගමනක් යන උදවිය ඇවිල්ල‍ා ගහ ගන්නේ අස්සෙන් තමන්ගෙ වාහනේ. අනේ ඉතින් මොනවට කියනවද තියෙන තද බදය තවත් වැඩි වෙන‍වා. ඒ වගේම මහ පාර රේස් පිටියක් කියලා හිතන අයත් ඕන තරම්. ඒ අතර වාහන වලට දෙස් තිය තියා කහ ඉර පෙනෙන මානයේ තියාගෙන අගලෙන් අගලට පාර පනින අපේ අති මිතුරු මගී ජනතාව, මතක් වෙනකොටත් පුදුම ආදරණීය හැගීමක් ඇති වෙන්නේ. ;) තවත් දෙයක්, අපේ ඔය බස් රථ වල ඉන්න රියදුරු මහත්තෑනුය‍ි කොන්දොස්තර මහත්තෑනුය‍ි හරිම කැමතියි බස් රථයේ යන ඒගොල්ලන්ගේ සොයුරු සොයුරියන්ටයි නැන්දලා මාමලටයි අති රමණීය කන්කළු හිත් පිනවන සංගීතයකින් සංග්‍රහ කරන්න. අහල‍ා නැත්තම් මෙහෙම රථයක ගිහින් ඔයත් අහලා බලන්න, ඒ සංගීතයේ තියෙන මිහිරි බව, කන් අඩි රත් වෙච්ච ටෙනිස් බෝලයක් වෙන්නේ නැති ටික විතරයි. හැබැයි ඉතින් හැදෙන හිසරුජාව නම් සංගීතය එක්ක ලැබෙන අමතර වාසියක් කියලා හිතා ගන්න ඕන. මේ දවස් වල අර අධිකරණ ශාලාවේ ඉන්න විනිසුරුතුමන්ලට මහ පුදුම තීරණ දෙන්න හිතිලනෙ. අනේ ඉතින් ඒක නිසා බස් රථ රියදුරුලයි කොන්දොස්තරලයි කට්ටියට නිල ඇදුමකුත් ‍අදින්න වෙලා, අර අමුතුම මැෂිමකින් දෙන එකත් අනිවාර්ය වෙලා. අනේ ඉතින් මේවා දැක්කම මගේ පපුවට නම් මාර දුකක් දැනෙන්නේ. මං අහන්නේ ඒ උදවිය මොන තරම් නිදහසක් භුක්ති විදපු කට්ටියද, නේද? අනේ ඉතින් මේ උදවිය එකක් ගමන් ගියා කියලා මේ කරම් කාලෙකට කිසි නරකක් නම් උනේ නෑ. මොකද බස් එක ඇතුලේ තනි කකුලෙන් හිට ගෙන ගියත් හිනා වෙන්න පුළුවන් තරම් ඉවසීමක් පුරුදු උන නිසා.<br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-6576382213540494514?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-1622383052403402182009-03-05T01:27:00.000-08:002009-03-05T01:33:06.230-08:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ මාර්තු මස පස් වෙනිදා, බ්‍රහස්පතින්දාවක්. අවසාන වරට සටහන ලියලා අදට සතියක් වෙනවා.<br /><br />මෙච්චර ‍කොටි ගහන රටේ ආරක්ෂා සහිත‍ව හිටපු ශ්‍රි ලංකා ක්‍රිකට් පිලට පකිස්තාන සංච‍ාරයේදිම එල්ල වුනු ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය ප්‍රශ්න ගොඩකට මුල පු‍රන්නක් උන‍ා. ක්‍රිකට් පිලේ කට්ටිය‍ට ද‍ිවි ගලවගන්න පුළුවන් කම ලැබුනත්, ඒ තරම් වාසනාවන්ත නොවුනු පිරිසකුත් හිටියා. 1972 වර්ෂයේ මියුනික් (Munich) ඔලිම්පික් උළෙලේදි ඊශ්‍රායල ක්‍රිඩකයින් මරා දමමින් එල්ල වුනු ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් පසුව අන්තර්ජාතික ක්‍රිඩකයින් ඉලක්ක කර ගෙන එල්ල වුනු දැවැන්තම ප්‍රහාරය මෙයයි. මේ සිද්ධීය 2011 වර්ෂයේදි දකුණු ආසියාවේ පැවැත්වීමට නියමිත ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන තරගාවලියට ඍජුවම බලපාන අතර පකිස්තාන ක්‍රිකට් ක්‍රිඩාවේ අනාගතයට කණ කොකා හැඩීමක්ද එරට ත්‍රස්ත මර්දනය පිළිබදව ප්‍රශ්නාර්ථයක්ද මතු කරනවා. එනිසාම වන්නට ඇති දේශීය මාධ්‍ය මෙන්ම විදෙස් මාධ්‍යත් මෙයට සෑහෙන ගුවන් ක‍ාලයක් ලබා දී තිබෙනවා. විශේෂයෙන් අමෙරිකානු සී.එන්.එන් වැනි බටහිර මාධ්‍ය ජාලයන් මෙය පකිස්තානයේ අනාරක්ෂිත බව පෙන්නුම් කරන බවද කියා තිබුනා. බටහිර රටවල් මොනවා කිව්වත් දකුණු ආසියාවේ තියෙන සමහර ත්‍රස්ත කල්ලි වල බැංකු පොත් පුරවන්න ඒගොල්ලොත් උදව් වෙන බව විවාදයකින් තොරව පිළිගන්න ඕන. එයට කදිම උදාහරණය තමා කොටි ත්‍රස්තවාදීන්.<br /><br />ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් කිහිපයක්ම ආරක්ෂක හේතූන් මත පකිස්තාන සංච‍ාරයන් අවලංගු කර තිබූ අවස්ථාවක ශ්‍රි ලංකා ක්‍රිකට් පිල පකිස්තාන සංච‍ාරය සදහා සහභාගි වූයේ, 1996 වර්ෂයේ දකුණු ආසියාවේ පැවති ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන තරගාවලියේදි ආරක්ෂක හේතූන් මත ලංකාවට පැමිණීම ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් ප්‍රතික්ෂේප කර තිබූ අවස්ථාවක ලංකාවට පැමිණි කණ්ඩායම් දෙක අතුරින් එකක් පකිස්තානය වීම බැවින් එයට කළගුණ සැලකීමක්ද වශයෙන්. එය අවිවාදයෙන් අගය කල යුතු කාරණයක්.<br /><br />මොනවා උනත් මේ සියල්ල අරගෙන බලද්දි වැඩිම පිළිකුල් සහගත ක්‍රියාව වෙන්නේ, අපේ රටේ ඉන්න සමහර දේශපාළුවන් සිද්ධ වෙච්ච දේවල් ළග එන පුංචි චන්දෙට වාසි ගන්න යොදා ගන්න එකයි. එක වෙලාවකට බැලුවම උන් කියන විකාර අහන් ඉන්න අපිත් මෝඩයෝ. දැන් ඉතින් කරන්න තියෙන දේ තමා, තුවාල උන කට්ටිය ඉක්මනට සුව කරගන්න ඕන දේවල් කරන එකයි, ආයේ මෙහෙම දෙයක් නොවන තැනට කටයුතු කරන එකයි.<br /><br />ප.ලි.<br /><br />අළුත් විදුලි බිල් ප‍නත පහුගියදා සම්මත උනා. ජ.වි.පෙ කිව්වා වගේම මේකෙන් ජාතික විදුලි බල මණ්ඩලයට තිබුන ඒකාධිකාරය නැතුව යනවා. ආණ්ඩුව කිව්ව හැටියට නම් මේකෙන් අපේ ගෙවල් වලට මාසෙකට වරක් එන අර අති රමණීය කොලේ තියෙන ගනන් හිලව් අඩු වෙනවා. අපිත් ඉතින් බල‍ා ඉදිමු මොකද වෙන්නේ කියලා.<br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-162238305240340218?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-37955834071095812792009-02-27T00:05:00.000-08:002009-03-11T09:26:37.166-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් නවය වර්ෂයේ පෙබර‍වාරි මස විසි හත් වෙනිදා, සිකුරාදාවක්. හරියටම කියනවනම් හත් මාසෙකටත් වැඩි කාලෙක‍ට පසුව තමා ඔය‍ාව හමු වෙන්න එන්නේ. හරිම විනේාදජනක දේ කියන්නේ, මේකේ දින සටහන් කියල‍ා දාලා තිබුනට මාස සටහන්වත් නොමැතිකමයි. ඒක දැක්කම මටම හිනා. ඔන්න ඉතින් හා හා පුරා කියලා අද සටහන පටන් ගත්තේ ආ‍‍ෙය‍‍් නම් එහෙම නිවාඩු ඔය‍ාට දෙන්නේ නෑ කියලා හිතාගෙන. බලමු ඉතින් කොහෙ‍ාම වෙයිද කියලා.<br /><br />ඉතින් ඔයයි මමයි හමු නොවුනු මේ කාලේ ඇතුලත මම ඉන්න මේ පුංචි රටේ වගේම ලෝකෙ වටෙත් හුගක් දේවල් සිද්ධ වෙලා.<br /><br />මම ජීවත් වුනු මුළු කාලේ පුරාම පැවතුනු අර උතුරුකරේ යුද්දේ, ඒ‍ෙක් තත්වය නම් දැන‍් හුගක් දුරට වෙනස් වෙලා. අපේ ත්‍රිවිධ හමුදාවේ ඉන්න කොල්ලන්‍ටයි කෙල්ලන්‍ටයි පින් සිද්ධ වෙන්න අර ඔලමොට්ටල කොටි ත්‍රස්තවාදී කල්ලියේ බලය හුගක් දුරට බිදිලා ගිහින්. ඒත් ඉතින් උන් දකුණුකරේ පත්තු කරන මල් වෙඩි වල වැඩි අඩුවකුත් නෑ, ඒ වගේම ඒවට දිවි පුදන අපේ මිනිස්සුන්ගේ අඩුවකුත් නෑ. මං නම් හිතන්නේ දුටු ගැමුණු, වළගම්බා, වීර පුරන් අප්පු වගේ අතීත වීරයෝ වගේම ලුතිනන් ජෙනරාල් ඩෙන්සිල් කොබිබෑකඩුව, හසලක ගාමිණී වගේ අද ක‍ාලයේ වීර‍යෝ ගැනත් පාසැල් පෙළ පොත් වලට එකතු කරන්න කාලය ඇවිත් කියලයි.<br /><br />අර රටක් තියෙන්නේ තමන් ලෝකෙටම ලොක්කා කියලා හිතාගෙන ඉන්න, මං දන්නවා ඔයාට මතක් වෙන්න ඇති මං කවුරු ගැනද කියන්නේ කියලා, අමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ගැන. ඒ රටෙත් සෑ‍ෙහන වෙනසක්නෙ සිද්ධ උනේ. ප්‍රථම වතාව‍ට කළු ජාතිකයෙක් ධවල මන්දිරේ රජ පුටුව‍ට ‍ෙත්රී පත් උනානේ. ඒ රටේ වගේම ලෝ‍කේ වටේ අනිත් රටවලුත් සිද්ධිය දිහා බලන් හිටියේ සෑහෙන උනන්දුවකින් හා උන්මාදයකින්. මොනා උනත් ජනාධිපති වුනු බැරැක් ඔබාමා මහත්මයා අසාමාන්‍ය හැකියාවක් තියෙන පුද්ගලයෙක් බව අවිව‍ාදයෙන් පිළිගන්න ඕන කාරණාවක්. මනුස්සයා කිව්වා වගේම පළමු දවසේ ඉදන්ම වැඩට බැස්සා. මත භේදයට තුඩු දුන් ග්වාතම‍ානෝ බේ සිර කදවුර වසා දමන්න කාල සීමාවක් වගේම, අමෙරිකානු සී.එන්.එන් ප්‍රවෘත්ති ජ‍ාලය අනූව අද උදෑසන වන විට ඉරාක භූමියෙන් අමෙරිකානු හමුදා ඉවත් කර ගන්නත් කාල සීමා යොදලා.<br /><br />ඉතින්, අද කාර්යාලයේ වැඩක් නොතිබුණු නිසා තමා ලියන්න පුළුවන් උනේ.<br /><br />නැවත හමු වෙන තෙක් සුභ කලක්....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-3795583407109581279?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-29828430773607806002008-07-08T09:57:00.000-07:002009-03-11T02:06:46.906-07:00අද ක්‍රි.ව දෙදහස් අට වර්ෂයේ ජූලි මස අට වෙනිදා, අඟහරුවාදාවක්. ලියන්න හුගක් දේවල් හිතේ පොදි ගැහිලා තිබුනත් ඒවා එක් කරගන්න තරම් නිදහසක්වත් කාලයක්වත් දැන් නෑ. ඒක නිසා මීට වසර කිහිපයකට ප්‍රථම ලියන්නට යෙදුනු පද වැලක් දින සටහනට එක් කරන්න හිතුනා.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">වදන්</span><br /><br />වදන්<br />විටෙක සොඳුරුය<br />විටෙක කුරිරුය<br />විටෙක මධ්‍යස්ථය<br />එහෙත් ඒ සැම විට<br />අවශ්‍ය වුවද<br />අනවශ්‍ය වුවද<br />රැදී ඇත හදවතේ<br />කොහේ හෝ තැනක<br />අවශ්‍ය විටෙක<br />හිනස්සන්න,<br />රිදවන්න,<br />මැදහත්ව සිතවන්න<br />මතකයන් ලෙස<br />පෙළගැසී එක පෙළට...</span><br /><br />(31-10-2005)<br /><br />නැවත හමුවන තෙක් සුභ කලක්...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-2982843077360780600?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-68403416652249674042008-06-29T11:52:00.000-07:002009-03-11T09:23:25.689-07:00අද ක්‍රි.ව. දෙදහස් අට වර්ෂෙය්‍් ජුනි මස විසිනම වෙනිදා, ඉරිදාවක්. ටිකක් විතර කලබලකාරී දවසක් උනා. ඒ අතර අරමුණක් නොමැතිව පරණ පොතක පිටු අතර ගැවෙසමින් සිටියදී මීට වසර තුනකට පමණ ඉහතදී ලියවුණු පද වැලක් ඇස ගැසුණා. හිතුනා ඒක අද සටහනට එක් කරන්න ඕන කියලා.<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">විරාගය</span><br /><br />විරාගය<br />විරාගයක්ම වීද?<br />අරවින්ද <br />ඔබ රාගයෙන් තොර <br />වූවෙක්ද?<br />සියල්ල තිබූ ඔබ හිස තුළ<br />රාගය පමණක් නොතිබුණේද?<br />කලියුගය,<br />කලියුගයක්ම<br />වූ බවට සැක නැත.<br />නමුත් තිස්ස,<br />ගම්පෙරළියෙන්<br />පැමිණි ඔබ,<br />කලියුගය<br />වටහාගත්තේ කෙලෙසකද?<br />යුගාන්තයට<br />පුරෝගාමියෙකු වූයේ කෙලෙසකද?<br />වික්‍රමසිංහයිනි ඔබ,<br />අරවින්ද සහ තිස්ස<br />දුටුවේ,<br />කොතැනක කෙලෙසකද?<br />‍මා සෙවූවොත්<br />හමුවිය හැකිද<br />ඔවුන් අද?<br />එසේ නොමැති නම්,<br />මටම ඔවුන් විය නොහැකිද?<br /><br />(2005)<br /></span><br />දැන් නම් තිස්වෙනිදත් වෙලා...<br /><br />නැවත හමු වන ‍තෙක් සුභ කලක්...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-6840341665224967404?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8350059291546825517.post-71365692349827518512008-06-25T00:48:00.000-07:002009-03-11T09:32:16.279-07:00ක්‍රි.ව. දෙදහස් අටේ ජුනි මස විසි පස්වන දින මාගේ නවතම බ්ලොගයේ පළමු සටහන මෙසේ අරබන වගයි.<br /><br />මෑත අතීතෙය් එක්තරා දවසක මට හෙළ බසින් බ්ලොග් සටහන් ලියන්න ඕනෑ උනා. ඒත් ඒ අදහස මුදුන්පත් කරගන්න පුලුවන් උනේ අද තමා. හෙළ බසින් ලිවීම මා හට නිදහස් සිතුවිලි ගෙන දෙනවා මෙන්ම සුන්්දර හා ආශ්වාදජනක හැඟීමක්ද මගේ සිතේ ඇති කරනවා. සිංහෙලන් ලියන කියන හැමෝටම එහෙම වෙන්න ඇති. <br /><br />මොනවා වුනත් පළමු සටහනට මීට වඩා යමක් ලියන්න මට මේ මොහොතේ අවකාශයක් නෑ. ඒ නිසා දැන් සමුගන්නවා. <br /><br />නැවත හමුවන තෙක් සුභ කලක්...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8350059291546825517-7136569234982751851?l=hiranya-daynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Hiranyahttp://www.blogger.com/profile/00747703778290393428noreply@blogger.com4